Güneydoğu Anadolu’da Sağlık Hizmetinin Sessiz Krizi: Genç Doktorlar Neden Tutunamıyor?

Güneydoğu Anadolu’da sağlık hizmetlerinin sürdürülebilirliği, yalnızca hastane sayısı ya da bina yatırımlarıyla ölçülemez. Bugün bölgenin en kritik sorunlarından biri, genç doktorların bölgeye atanmasına rağmen kalıcı olamamasıdır. Bu durum bireysel tercihlerle açıklanamayacak kadar derin, yapısal bir krizdir.

Sorun İsteksizlik Değil, Koşullardır
Yeni mezun ya da genç hekimler Güneydoğu’ya atandıklarında çoğu zaman aynı tabloyla karşılaşıyor: yetersiz sağlık altyapısı, aşırı hasta yükü, uzman ve ekip desteği eksikliği, 24 saat kesintisiz hizmet baskısı.

Özellikle kırsal ve yarı-kırsal bölgelerde “tek hekim” olarak çalışmak, genç doktorların hem mesleki hem psikolojik yükünü ciddi biçimde artırıyor. Bu yalnızlık, tıbbi karar alma süreçlerini zorlaştırırken, hata yapma kaygısını da büyütüyor.

Güvenlik Algısı ve Tehdit Ortamı
Sorunun en hassas boyutlarından biri de güvenlik meselesi. Bazı bölgelerde doktorlar, hasta ve hasta yakınlarıyla yaşanan gerilimler, sözlü tehditler ve sürekli bir baskı ortamı nedeniyle kendilerini güvende hissetmiyor.

Bu noktada şiddet yalnızca fiziksel saldırıdan ibaret değil. Sürekli tehdit algısı, hukuki korumanın yetersiz hissedilmesi ve yalnız bırakılma duygusu da bir tür şiddettir. Bu atmosfer, genç hekimleri ya tayin istemeye ya da mesleği bırakmayı düşünmeye itiyor.

Sonuç: Sürekliliği Kırılan Sağlık Hizmeti
Genç doktorların bölgede kalıcı olamaması, yalnızca sağlık çalışanlarını değil, doğrudan bölge halkını etkiliyor. Sık hekim değişimi, geç teşhis, aksayan tedavi süreçleri, hasta memnuniyetinde düşüş sağlık sistemini kırılgan hale getiriyor.

Bu kısır döngü devam ettikçe hem doktorlar hem de hastalar kaybediyor.

Bu Bir Sağlık Politikası Meselesidir
Güneydoğu Anadolu’daki bu tablo, bireysel fedakârlıklarla çözülemez. Çözüm; hekimleri yalnız bırakan değil, onları koruyan ve güçlendiren bir sağlık politikasıyla mümkündür.

Bu kapsamda:

Hekim güvenliğini sağlayan etkili koruma ve yaptırım mekanizmaları,
Genç doktorlar için mentörlük ve ekipli çalışma modelleri,
Lojman, ulaşım ve sosyal yaşamı destekleyen teşvikler,
Bölgede kalıcılığı özendiren kariyer ve eğitim olanakları

bir bütün olarak ele alınmalıdır.

Sonuç
Sağlık sistemi, doktorun kendini güvende hissetmediği yerde ayakta kalamaz. Güneydoğu Anadolu’da sağlık hizmetlerinin güçlenmesi, genç hekimlerin korunması ve desteklenmesiyle doğrudan bağlantılıdır.

Bu mesele yalnızca doktorların değil, bölgenin ve ülkenin halk sağlığı meselesidir. Sağlık çalışanını korumadan halk sağlığını korumak mümkün değildir.